फळे, भाजीपाला, फळबागा, फुले आणि उच्च-मूल्य पिके.

फुलकिडे आणि विषाणूंच्या दबावामुळे निरीक्षण व फवारणीची अदलाबदल निर्णायक ठरते.

टप्प्याटप्प्याने पेरणी केल्याने रोगाचा आणि बाजाराचा धोका विभागला जातो.

शेंडा व फळ पोखरणारी अळी दिनदर्शिकेने नव्हे, सापळे व पातळ्यांवर हाताळली जाते.

एक दिवसाआड तोडणी; पिवळ्या शिरा मोझॅकवरूनच आधी वाणाची निवड ठरते.

बियाण्याची प्रत आणि कंद पोसताना मिळणारे तापमान खतापेक्षा जास्त प्रतवारी ठरवतात.

प्रत्येक बहरानंतर छाटणी केल्याने शेंगा आवाक्यात राहतात आणि झाड बहरत राहते.

जमिनीपेक्षा बेणे, आर्द्रता आणि स्वच्छ खोली हेच हे पीक ठरवतात.

चौकोनी ठिपक्यांचा पतंग कार्यक्रम ठरवतो; गड्ड्याचा घट्टपणा काढणीची तारीख ठरवतो.

वाण महिन्याशी जुळवावा लागतो — चुकीच्या गटाचा वाण लहान गड्डे देतो किंवा फुलोऱ्यावर जातो.

खोल, खडेविरहित वाफा गाजराचा आकार ठरवतो; विरळणी त्याचे आकारमान ठरवते.

महिन्यात तयार होतो, म्हणून एकदम नव्हे, आठवड्याच्या अंतराने थोडी-थोडी पेरणी.

थंड हंगामातील कंद; सम ओलावा राखल्यासच तो काष्ठमय होत नाही.

बहार व्यवस्थापन आणि छत नियोजन वर्षभराचा परतावा ठरवते.

छाटणी आणि पीक नियमन फळांचा आकार व प्रत ठरवतात.

फुलोरा अवस्थेतील अन्नद्रव्ये आणि तुडतुडे नियंत्रण फळधारणा वाचवते.

उतिसंवर्धित रोपे, ठिबकातून खतपाणी आणि घडाचे आच्छादन हेच इथले उत्पादन ठरवतात.

वर्षातील दोन छाटण्या पीक ठरवतात, तर अवशेष मर्यादा खरेदीदार ठरवतात.

रिंग स्पॉट विषाणू आणि निचरा हे वाणापेक्षा बागेचे आयुष्य जास्त ठरवतात.

दीर्घ मुदतीचे फळपीक, ज्यात सुरुवातीचे अंतर नियोजन फायदा देते.

आच्छादन, ठिबक आणि परागीभवनाची नेमकी वेळ आकार व गोडी दोन्ही ठरवतात.

शेवटच्या दहा दिवसांत गोडी भरते, म्हणून काढणीनंतर नव्हे, आधीच पाणी तोडले जाते.

धावत्या रोपांची प्रत आणि थंड लागवड-काळ हंगाम परवडणार का हे ठरवतात.

बहार उपचार फुलोरा ठरवतो; छाटणी व सायला नियंत्रण तो टिकवते.

राज्यात बहुतांश ठिकाणी हस्त बहार मानवतो; उरलेले निचरा ठरवतो.

बिगर हंगामी बहरालाच भाव मिळतो, त्यामुळे बहाराची वेळ हेच संपूर्ण नियोजन.

मांडव रचना आणि फळमाशी व्यवस्थापन विक्रीयोग्य उत्पादन ठरवते.

कारले, पडवळ आणि टिंडा यांनाही हाच मांडव व आयपीएम कार्यक्रम लागू होतो.

मांडवावर व जाळीत; फळमाशी नंतर फवारणीने नव्हे, आधीच सापळ्यांनी अडवली जाते.

काढणीनंतर आठवडे टिकतो, त्यामुळे बाजार पडला तरी आधार राहतो.

बाजारासाठी घेतले जाते आणि भाजीपाला आयपीएममध्ये सापळा पीक म्हणूनही लावले जाते.

दांड्याच्या लांबीसाठी संरक्षित शेतीत; प्रत उमललेल्या फुलावर नव्हे, कळीवर ठरते.

पहाटेपूर्वी तोडणी आणि त्याच सकाळी विक्री — साखळी आधीच लावून ठेवावी लागते.

आखूड दिवसांचे पीक; ज्या सणासाठी घ्यायचे त्यावरून लागवडीची वेळ मागे मोजली जाते.

पॉलिहाऊसमधील कटफ्लॉवर; दांड्याची लांबी व स्वच्छ फूल प्रत ठरवतात, म्हणून आर्द्रता व मुळकूज रोज सांभाळावी लागते.

नऊ महिने जमिनीत राहते, त्यामुळे बेण्याचे आरोग्यच बहुतांश उत्पन्न ठरवते.

गादीवाफे आणि कंदकूज पीक ठरवतात; बेणेप्रक्रिया ऐच्छिक नाही.

पानासाठी दाट, बियाण्यासाठी विरळ पेरणी — हा निर्णय पहिल्या पाण्याआधीच घ्यावा लागतो.

सावलीत जिवंत आधारावर वेल चढवली जाते; पावसापेक्षा निचरा जास्त महत्त्वाचा.

सालीसाठी छाटणी केली जाते, त्यामुळे कापाचा आकार मातीइतकाच महत्त्वाचा ठरतो.

कलमी झाडे रोपांपेक्षा कित्येक वर्षे आधी फळतात, त्यामुळे संपूर्ण नियोजन बदलते.

सावलीत जिवंत आधारावर; पानाचा रंग आणि अखंड पान भाव ठरवतात.

आळे पद्धतीचे पाणी आणि पालाश झाडाच्या वयापेक्षा नारळांची संख्या जास्त ठरवतात.

फुलोरा ढेकण्या किडीच्या काळातच येतो; फवारणीची खिडकी अरुंद व ठरलेली असते.

दीर्घ मुदतीचे पीक; अंतर व सावली पहिल्या दशकातले आंतरपीक ठरवतात.

सावलीत घेतली जाते; फुलोऱ्याचा व पाठोपाठचा पाऊस वर्षाचे पीक ठरवतो.

ठरलेल्या फेरीने खुडणी — प्रत झुडपावर नव्हे, फेरीच्या अंतरावर ठरते.

पहिल्या वर्षाचे उत्पादन नव्हे, टॅपिंग पॅनेलचे व्यवस्थापन झाडाचा कार्यकाळ ठरवते.

सुगंधी उद्योगासाठी पहाटेपूर्वी तोडणी; उत्पादन वजनाने नव्हे, फुलांच्या संख्येने मोजले जाते.

वर्षातून दोन-तीन कापण्या आणि ताजी पाने लगेच ऊर्ध्वपातनाला — तेल पानात असल्याने सावली व अंतर निर्णायक.

थंडीतले आखूड पीक; तेलाचे प्रमाण सर्वाधिक असताना, फुलोऱ्यात कापणी.

किनारपट्टीचे व पाणी आवडणारे; ऊर्ध्वपातन नर कणसाचेच होते, म्हणून लागवडच नर-मादीनुसार ठरते.

हलक्या जमिनीतही तग धरते; दर काही महिन्यांनी कापणी आणि तेलासाठी काही तासांत ऊर्ध्वपातन.